Η γάτα αποτελεί ένα αρκετά δημοφιλές κατοικίδιο που πέραν της παρέας που προσφέρει στον άνθρωπο συμβάλλει αποφασιστικά και στην εξόντωση με φυσικό τρόπο των τρωκτικών που μπορεί να εισβάλουν σε οικιακό περιβάλλον.
Υπάρχουν πάνω από 60 διαφορετικές ράτσες γάτας η κάθε μία με άλλοτε άλλη ικανότητα επαγωγής αλλεργίας στον άνθρωπο.
Η γάτα διαθέτει περί τα 12 διαφορετικά είδη αλλεργιογόνων αλλά εκείνο που ευθύνεται περισσότερο για αλλεργίες είναι το αντιγόνο Fel D1. Αυτό βρίσκεται κυρίως στους σμηγματογόνους αδένες του δέρματος, στο τρίχωμα, στο σάλιο αλλά και στο δάκρυ της.
Χαρακτηριστικά το αλλεργιογόνο αυτό αερομεταφέρεται από τα μαλλιά ή τα ενδύματα του κατόχου της και αποθηκεύεται σε κλειστούς χώρους (σχολεία, χώρους εργασίας ή ακόμη και σε οικίες ατόμων που δεν έχουν γάτες).
Φαίνεται πως η συνύπαρξη του ανθρώπου με τη γάτα από βρεφικής ηλικίας να προφυλάσει από την επαγωγή αλλεργίας σε αυτήν.
Σε περίπτωση που κάποιος τελικά ευαισθητοποιηθεί στη γάτα μπορεί να εκδηλώσει συπτώματα αλλεργικής ρινίτιδας (με πταρμούς, καταρροή, δακρύρροια) ή άσθμα (με συριγμό, ξηρό βήχα, δύσπνοια) όταν εκτεθεί σε περιβάλλον πλούσιο με το τρίχωμά της.
Να σημειωθεί πως η ποσότητα του αλλεργιογόνου που εκκρίνεται είναι πιο πλούσιο σε αρσενικές γάτες και βρίσκεται υπό ορμονικό έλεγχο. Για αυτό η στείρωση της αρσενικής γάτας μπορεί να μετριάσει την αλλεργία σε αυτήν.
Προς την κατεύθυνση της διαχείρησης σε μεγάλο βαθμό των συμπτωμάτων αλλεργίας στη γάτα είναι η απευαισθητοποίηση του ασθενούς με την έναρξη ανοσοθεραπείας (ενέσιμης ή υπογλώσσιας) στο επιθήλιο αυτής.
Εναλλακτικά κάποιοι προτιμούν να αποκτήσουν γάτες με υποαλλεργικές ιδιότητας όπως oι ράτσες: Sphynx, Siberian cats, Russian Blue, Bengal και Balinese
